Monday, 20 August 2012

ब्राह्मणत्वाचा न्युनगंड

ब्राह्मण आणि हिंदुत्व यावर अनेकांचा संभ्रम आहे. ब्राह्मणत्व हा शब्द आला की सरळ सोपा अर्थ काढल्या जातो की जो कर्माने ब्राह्मण असेल तो ब्राह्मण. ''आम्ही ब्राह्मणत्व कधीच सोडले आहे,'' असे म्हटल्या जाते. पण, यात कितपत तथ्य आहे ? आपण मातेच्या गर्भात अंकुरतो त्याच वेळी ब्राह्मण ही ''जात'' आपल्या नावामागे चिकटते. मुल जन्माला आल्यानंतर सात दिवसातच तयार झालेल्या जन्म दाखल्यात त्या बाळाची जात ''ब्राह्मण'' लिहील्या जाते. मग ते मुल मोठे झाल्यावर आपले ब्राह्मणत्व टिकवणार की नाही याची कोणीही चिंता करीत नसतो. मग आता मोठा झाल्यावर कशाला हा खटाटोप ? चांगले मार्क्स मिळवुनही ज्यावेळी प्रवेश नाकारला जातो तो त्या विद्यार्थ्याची जात बघुन न की तो ब्राह्मणत्व पाळतो अथवा नाही हे तपासून, एखाद्या लायक कर्मचार्‍याला तो ब्राह्मण म्हणुन पदोन्नती नाकारली जाते, ते त्याची जात बघुन, न की तो ब्राह्मणत्व पाळतो अथवा नाही, याची खातरजमा करुन. ''ब्राह्मणांची सरसकट कत्तल करा'' असे फर्मान निघते त्यावेळी कोणी जर ब्राह्मणत्व पाळत नसेल त्याला सोडुन द्या, असे म्हटले जात नाही. तुमचे आडनाव हीच तुमच्या जात दर्शवत असते, मग विनाकारण वारंवार ''ब्राह्मणत्वाचा'' मुद्द्दा का काढला जातो ?
कदाचित, हे दडपणच आजच्या र्‍हासाला कारणीभूत असावे. ब्राह्मण म्हणुन ज्या वेळी उपहासाचा सामना करावा लागतो, कुचेष्टा सहन करावी लागते, त्या वेळी मी ब्राह्मण म्हणुन का जन्माला आलो ? असा सवाल मुलांपुढे उभा राहतो. ज्यावेळी ब्राह्मण असल्यामुळे उपेक्षा सहन करावी लागते, अवहेलना सहन करावी लागते, त्यावेळी संताप होत असतो पण व्यक्त करता येत नाही. या मानसिक कोंडीतून बाहेर पडण्याकरीता मग ब्राह्मण तरूण मग चुकीचा मार्ग अवलंबतो. सिगरेट ओढणे, दारू पिणे, मांसाहार करणे, गुंडगिरी करणे हे प्रकार सुरू होतात कारण त्याला आपले जन्मजात ब्राह्मणत्व नाकारायचे असते. मार्ग जरी चुकीचा असला तरी या त्याला मार्गावर यायला कोण प्रवृत्त करतो ? याचा कधी विचार केला का ? ब्राह्मण म्हणुन उपेक्षा सहन करण्यापेक्षा तो ब्राह्मणत्व नाकारण्याचा चुकीचा पण सोपा मार्ग निवडतो. आपल्यावरचा ''ब्राह्मण'' हा शिक्का पुसायला तो अनेक धडपडी करू लागतो. आपण कितीही कंठशोष केला की, ब्राह्मणत्व पाळतो तो ब्राह्मण, जो जन्माने आहे पण कर्माने ब्राह्मण नव्हे, हे समाजात कितपत मान्यताप्राप्त आहे ? अजुनही आपले आडनाव हीच आपली, पर्यायानी आपल्या जातीची ओळख असते. याचे भान आपल्याला कधी येणार ?
राहीला मुद्दा हिंदुत्वाचा. आम्ही हिंदुस्थानी आहोत, हिंदु आहोत, हे नाकारण्याचा प्रश्नच येत नाही. हिंदु आहोत म्हणुन ब्राह्मण आहोत, हे पुर्णपणे मान्य आहे. परंतू, सद्यस्थितीत, हिंदुंमधीलच काही समाजद्रोही, ब्राह्मणविरोधी वातावरण तयार करत असताना किती काळ शांत बसणार ? ब्राह्मणांची सरसकट हत्या करा असे फर्मान निघते, या प्रकारांना राजकीय पाठींबा मिळतो. आणि, अशाही परिस्थितीत हिंदुत्ववादी संघटना ब्राह्मणांना सबुरीचा सल्ला देतात, हे संतापजनक आहे. जातीय विव्देषाच्या या राजकारणात ते आपली हिंदुत्वाची पोळी शेकतात, हे खेदजनक आहे. का म्हणुन फक्त ब्राह्मणांनीच सबुरी दाखवावी ? का म्हणुन जातीय सलोखा राहावा यासाठी फक्त ब्राह्मणांनीच  पुढाकार घ्यावा ? ही मानसिकताही आपण ब्राह्मण असल्याचा आपल्याला न्युनगंड आहे, हेच दर्शवते. आम्ही ब्राह्मण नाही, हे दर्शवण्याच्या चढाओढ सुरू आहे. ''मी ब्राह्मण नाही'' हे दर्शवण्याचा गोंडस मार्ग म्हणजे ''हिंदुत्ववादी'' म्हणवुन घेणे. मी जात-पात मानत नाही. आम्ही सर्व हिंदु आहोत. असे म्हटले की यांना वाटते आपल्यावरचा ब्राह्मण हा शिक्का पुसला जाईल. पण हेच लोक ज्यावेळी काही योजना आखत असतात त्यावेळी कोणत्या भागात कोणत्या जातीसाठी काम केल्याने अधिक लाभ होईल याचा हिशोब मांडत असतात. त्यावेळी कुठे जाते ''हिंदुत्व'' ?  शुद्रांना वेदाभ्यासाचे प्रशिक्षण दिले, अशी जाहीरात करताना का ''शुद्र'' शब्द वापरता ? कारण त्याशिवाय यांच्या कार्याला महानता कशी येणार ? हिंदुत्वाच्या नावाखाली आपला न्युनगंड लपवणे सोडा आणि खुलेपणानी आपले ब्राह्मणत्व स्विकारा.  सद्यस्थितीतील समस्येवर विनाकारण फाटे फोडुन समस्या वाढवण्यापेक्षा या प्रयत्नात सहभागी व्हा, यातुन मार्ग काढायला तुमचाही हातभार लागु द्या. अन्यथा, आज तर तरुण प्‍2ढीत फक्त अगतिकता आहे, त्याचे रूपांतर एकतर उद्रेकात होईल अथवा पुढील पिढी, फक्त जातच नाहीतर धर्म बदलायलाही बाध्य होईल. एकच आवाहन करतो, या समस्येचे गांर्भिय समजुन घ्या आणि या अभियानात सहभागी व्हा.

धन्यवाद !






















Sunday, 19 August 2012

‘‘अभिवादन रॅली’’


अखिल भारतीय ब्राह्मण महासंघ यांच्यावतीने आज दि. 18 ऑगस्ट 2012 रोजी श्रीमंत थोरले बाजीराव पेशवे यांच्या 312 व्या जयंतीनिमित्तानी आयोजित करण्यात आलेली ‘‘अभिवादन रॅली’’ यशस्वीपणे पार पडली.
पर्वती पायथा येथे सकाळी 8.45 वा. श्री. अभिषेक पाठक (कार्यकारी संचालक, एम.पी.ग्रुप) यांच्या शुभहस्ते नारळ फोडुन सदर रॅलीचा प्रारंभ करण्यात आला. तरूणांच्या प्रचंड घोषणांनी वातावरण भारावुन गेले. तरूणांबरोबर जेष्ठ नागरिकही उत्साहानी या दुचाकी रॅलीत सहभागी झाले होते. पर्वती पायथा येथून प्रारंभ होवून रॅली बाजीराव रस्त्यानी शनिवार वाड्याच्या दिशेने निघाली. मार्गात ठिकठिकाणी प्रचंड घोषणा देत रॅलीपूढे सरकत होती. शनिवार वाड्याला पूर्ण प्रदक्षिणा घालून रॅलीचे शनिवार वाड्यात आगमन झाले.
शनिवार वाडा येथे श्रीमंत थोरले बाजीराव पेशवे यांच्या पुतळ्याला पुण्याच्या महापौर सौ. वैशालीताई बनकर यांच्या हस्ते पुष्पहार अर्पण करून तसेच दिपप्रज्जवल करून कार्यक्रमाला सुरूवात करण्यात आली.पेशव्यांच्या पराक्रमाने तसेच शनिवार वाडासारख्या वास्तुमुळे पुण्याचा जगभरात नावलौकिक झाला असल्याचे प्रतिपादन मा. महापौरांनी केले.
अखिल भारतीय ब्राह्मण महासंघाचे राष्ट्रीय अध्यक्ष मा.श्री. गोविंदजी कुलकर्णी यांनी युवकांमधे आपल्या जाज्वल्य इतिहासाप्रति आस्था निर्माण व्हावी, याकरीता अखिल भारतीय ब्राह्मण महासंघ सदैव प्रयत्नशील राहील, अशी ग्वाही दिली. आपल्या प्रमुख भाषणात मा.श्री. मंदारजी लवाटे म्हणाले की, हिंदुस्थानात जो राहतो तो हिंदुस्थानी, याच धोरणातून श्रीमंत थोरले बाजीराव पेशवे हे मोगलांच्या मदतीकरीता दिल्लीला गेले. मोगलांवरील आक्रमण हे हिंदुस्थानवरील आक्रमण आहे, त्यामुळे मोगलांच्या मदतीला जाणे हे आपले कर्तव्यच असल्याचा ठाम निश्चय त्यांनी अंमलात आणला. केवळ उत्तर हिंदुस्थानच नाहीतर थेट इराणपर्यंत त्यांनी मराठी साम्राज्याची दहशत बसवली. यावेळी पेशवे वशंज मा.श्री.उदयसिंहजी पेशवे, श्री.अनिल गानु, नगरसेवक मुक्ताताई टिळक प्रामुख्यानी उपस्थित होते. 
सदर कार्यक्रमाला राजेंद्र कुलकर्णी, अमोघ टेंभेकर, लक्ष्मीकांत धडफळे, अव्दैत देहाडराय, ध्रुव कुलकर्णी, अनिरूध्द जोशी, सुहास पोतदार, जयंत फाटक, अंकित काणे, स्नेहल तोडेवाले, वैभव जोशी आदी पदाधिकारी उपस्थित होते.

Sunday, 5 August 2012


दि. 18 ऑगस्ट, श्रीमंत थोरले बाजीराव पेशवे यांची जयंती. या महान सेनानीने स्वराज्याचा भगवा अखिल हिंदुस्थानात दिमाखाने फडकत ठेवला. हिंदवी स्वराज्याचे शत्रु ‘‘बाजीराव पेसवा’’ या नावालाच घाबरून होते. अशा या रण धुरंधर, महाप्रतापी, अपराजित सेनानायक, ज्याने आपले अवघे 40 वर्षांचे आयुष्य भगव्या ध्वजाच्या प्रतिष्ठेकरिता पणाला लावले. हिंदुस्थानातील हिंदु धर्म टिकवुन ठेवला. त्याच स्वराज्यात, त्याच पावन भूमीत आज हिंदु धर्म फोडण्याचे, जाती जातीत फूट पाडण्याचे षडयंत्र सुरू आहे.
भांडारकर संस्थेवरील हल्ला, ब्राह्मणांबद्दल हीन दर्जाचे, मानहानीकारक तसेच चिथावणीखोर लिखाण, लाल महालातील दादोजी कोंडदेव यांचा पुतळ काढणे, रायगडावरील वाघ्या कुत्र्याचा पुतळा काढून विशिष्ट समाजाचा अपमान करण्याचा प्रयत्न, समर्थ रामदास स्वामी व संत ज्ञानेश्वर यांच्याबद्दल बदनामीकारक लिखाण यासारखे अनेक समाजविघातक कृत्य, हिंदुमधीलच काही समाजद्रोही सातत्यानी करीत आहेत. एकसंध हिंदुत्वाला आव्हान देणार्‍या या समाजशत्रूंना चोख उत्तर देण्याकरीता शनिवार, दि. 18 ऑगस्ट 2012 रोजी ‘‘श्रीमंत थोरले बाजीराव पेशवे जयंती’’ निमित्तानी आयोजित विविध कार्यक्रमांत प्रचंड संख्येनी उपस्थित राहून शनिवार वाडयाच्या साक्षीने अखंड हिंदुत्वासाठी कटिबध्द व्हा.

दि. 17 ऑगस्ट – महाआरती व मानवी साखळी, सायं. 6 वाजता, स्थळ – शनिवार वाडा.              आयोजक – परशुराम प्रतिष्ठान.

दि. 18  ऑगस्ट – ‘‘भव्य अभिवादन दुचाकी रॅली’’, सकाळी 8.30 पर्वती पायथा ते शनिवार वाडा.

आयोजक – ‘‘अखिल भारतीय ब्राह्मण महासंघ’'


पुष्पांजली, सकाळी 9.30 वा. शनिवार वाडा.

  ‘‘पेशवे खजिना शोध स्पर्धा’’ सकाळी 10.00 ते दुपारी 4.00, शनिवार वाडा.
   चर्चासत्र – ‘‘सैन्यदलातील नोकरीची संधी, सायंकाळी  5.00 वाजता, टिळक
           स्मारक सभागृह, टिळक रोड, पुणे. आयोजक – चित्तपावन अस्तित्व, पुणे.

वरील सर्व कार्यक्रमांना समस्त हिंदुंनी प्रचंड संख्येनी उपस्थित राहून हिंदु धर्मात फुट पाडणार्‍या समाजशत्रूंना चोख प्रत्युत्तर द्यावे, ही विनंती.

धन्यवाद !

                                                     

Wednesday, 1 August 2012

संपादकीय - ऑगस्ट 2012


गत काही काळापासून देशाची आर्थिक स्थिती ढासळत आहे. परकीय चलनानी प्रति डॉलरला रू. 57.30 इतकी खालची पातळी गाठली आहे. अजूनही हा दर आणखी खालावण्याची शक्यता वर्तवण्यात येत आहे. महागाई प्रचंड वाढली आहे, सर्वसामान्य नगरिकाला जीवन जगणे मुश्कील झाले आहे. एकेकाळी या देशात सोन्यात धूर निघत होता, असे म्हटले जाते. खरं बघितले तर, या देशात अजूनही प्रचंड संपत्ती दडली आहे. जरी या देशाची लोकसंख्या आजच्यापेक्षा दुप्पट झाली तरी देखील कोणत्याही प्रकारची टंचाई भासणार नाही. सकस जमीन, उत्तम जमीन, मुबलक पाणी, सर्व प्रकारच्या खनिजांनी संपन्न असलेल्या या सुजलामं, सुफलामं देशात प्रत्येक नागरिक दर्जेदार जीवन जगू शकतो. परंतू, येथील सर्व संपत्ती मुठभर लोकांच्या हातात एकवटली जाते आणि सामान्य जनता महागाईत होरपळते, असे विदारक चित्र दिसते आहे. रू. 75/- प्रति लिटर पेट्रोलचा भाव असताना रू. 27/- इतके उत्पन्न हे दारिद्रयरेषेच्या वर असल्यचा निष्कर्ष काढला जातो. अर्थात, ज्या व्यक्तीचे दररोजचे उत्पन्न रू. 27/- पेक्षा अधिक असेल ती व्यक्ती गरीब नाही, ही अत्यंत हास्यास्पद गोष्ट आहे. या देशातील सर्व संपत्ती केवळ तीन वर्गाकडे संग्रहित होते आहे. 1) राजकारणी, उच्च नोकदार वर्ग. 2) बहु कोटी उद्योजक. 3) मंदिर, मठ, तथाकथित स्वामी मंडळी. श्रीमंत वर्ग अधिक श्रीमंत होतो आहे तर गरीब अधिक गरीब होत आहे. या देशातील नागरीक आध्यात्मिक वृत्तीचा असल्यामुळे मंदिर- मठ- स्वामी या मंडंळी कडे आध्यात्मिक मार्गाने अमाप संपत्ती गोळा होत असते. हा सर्व पैसा जनतेचा असून, त्या त्या आध्यात्मिक संस्थेच्या विकासाकरीता, भक्तांच्या सोई-सुविधांवर खर्च व्हावा असे अपेक्षित असते. हा सर्व निधी काळजीपूर्वक हाताळणे गरजेचे आहे. या तिन्ही वर्गाकडे असणारी संपत्ती जर सरकारी खजिन्यामध्ये जमा करण्यात आली तर किमान 50 वर्षांची अर्थव्यवस्था उत्तमरितीने चालू शकते. ही सर्व संपत्ती, विदेशातील काळा पैसा, हा सगळा निधी जर देशाच्या विकासाकरीता वापरला तर काय घडू शकेल, याची कल्पना करून बघावी. जर केवळ विशिष्ठ जातीत जन्म झाला म्हणून काहींचे मुलभूत अधिकार कायद्यानी रद्द करता येते, तर मग या धनदांडग्यांची संपत्ती ताब्यात का घेत नाही ? कमाल जमीन धारणेचा कायदा अंमलात आणला गेलाच ना ? मग तोच नियम इथे का लावत नाही ? कारण, निर्णयप्रक्रियेमध्ये याच तीन वर्गाचे प्रतिनिधीत्व असल्यामुळे हे शक्य होत नाही. 100 कोटी रूपयांपेक्षा अधिक संपत्ती असणार्‍या व्यक्ती अथवा कंपनीकडून पारदर्शकपणे सर्व करांचा भरणा होतो कि नाही याची खबरदारी घ्यावी. सर्व मठ, बाबा यांची संपत्ती सरकार जमा करावी. देशातील 99%  संपत्ती  1% लोकांच्या हाती एकवटली आहे. आणि, 10%  संपत्ती 99% जनतेसाठी उपयोगात आणली जाते. हा कसला न्याय ? या स्थितीवर नियंत्रण आणण्याकरीता सर्व आर्थिक कायदे कठोर करून त्यांची प्रभावशाली अंमलबजावणी सरकारने करावी.