Tuesday, 31 January 2012

मत ''दान'' नव्हे, ''अधिकार'' !


दि.15 ऑगस्ट 1947 रोजी भारताला स्वातंत्र मिळाले, पण अखंड हिंदुस्थानाचे  धर्माच्या आधारवर तुकडे झाले आणि देशाची फाळणी होऊन खंडित भारत पदरात आला. एकीकडे स्वातंत्र्याचा जल्लोष सुरु होता तर दुसरी भयंकर रक्तपात सुरु होता. अशा भयंकर परिस्थितीतुन हळुहळु बाहेर निघत असतानाच अचानक 30 जानेवारी 1948 रोजी महात्मा गांधींचा खुन करण्यात आला. या घटनेची प्रतिक्रीया म्हणुन ब्राह्मणांवर भीषण हल्ले करण्यात आले, ब्राह्मणांचे घरदार लुटल्या गेले, जाळपोळ करण्यात आली, अनेकांना आपले प्राण गमवावे लागले तर अनेक कुटुंब देशोधडीला लागले. संपुर्ण देशात हीच परिस्थिती होती. या घटनेचा परिणाम म्हणुन ब्राह्मण विरुध्द बाकी देश असे चित्र रंगवण्यात आले.या परिस्थितीत ब्राह्मण पार गोंधळला,घाबरला. तो इतर समाजापासुन दुर गेला. ब्राह्मणांनी स्वःतला एका कोशात बांधुन घेतले. याचाच परिणाम म्हणुन ब्राह्मण समाज आत्मकेंद्रित होत गेला. गांधीहत्येनंतर झालेले हल्ले ही स्वाभाविक प्रतिक्रिया नव्हती. एक भयंकर षडयंत्र होते, ब्राह्मण समाजाला उखडुन फेकायचे, नष्ट करायचे. इंग्रज आपल्या रणनीतीमधे पुन्हा एकदा यशस्वी झाले. आधी देश तर तोडलाच आणि आता एक प्रभावशाली समाज, इतर समाजापासुन दुर सारण्यात यशस्वी झाले.
हा सगळा इतिहास आठवण्याचे कारण, आजच्या समाजकारणात, राजकारणात ब्राह्मणांचा अत्यल्प सहभाग. आजचा ब्राह्मण इतका आत्मकेंद्रित का ? ज्या ब्राह्मणांना लोकमान्य टिळक, आद्य क्रांतीकारक वासुदेव बळवंत फडके, स्वा.सावरकर, चाफेकर बंधु अशा असंख्य देशभक्तांची परंपरा असताना ते आज असे निद्रीस्त का आहेत ? भारतरत्न धोंडो केशव कर्वे, गोपाळ गणेश आगरकरांचा वारसा असणारे ब्राह्मण आज आत्मकेंद्रित का आहेत? अठराव्या शतकात इंग्रजांनी ईस्ट इंडिया कंपनीच्या माध्यमातुन आपले बस्तान बसवण्यास सुरु केले. ब्रिटीश अधिकारी, कंपनीच्या व्यापाराच्या निमीत्तानी ठिकठिकाणी भेटी देऊ लागले. संपुर्ण देशात फिरुन त्यांचा आराखडा तयार होत होता. या सखोल निरीक्षणातुन त्यांनी एक महत्वाची बाब अचुक हेरली, ती म्हणजे ‘’ब्राह्मणांचा’’ समाजावर असणारा प्रभाव, त्यांना मिळत असलेला मान. ब्रिटीशांनी हे अचुक हेरले की या देशात ब्राह्मणांना राजापेक्षाही अधिक मान आहे. संपुर्ण समाजावर यांची पकड आहे, यांना ‘तोडले’ तर आपले ‘काम’ नक्की फत्ते होणार. बस्स्‍, तिथुन सुरु झाले ब्राह्मणांचे खच्चीकरण. इंग्रजांची ही कपटनीती कमालीची यशस्वी ठरु लागली. वैदिक परंपरा लाभलेल्या हिंदुस्थानातच वेद, पुराण, गीता आदी ग्रंथांना थोतांड म्हटल्या जाऊ लागले तर रामायण, महाभारत हे कपोलकल्पित असल्याचे सांगितल्या जाऊ लागले. वेदांच्या भारतात ब्राह्मणांनाच उपरे ठरवल्या गेले. वेळोवेळी ब्राह्मणांवर वैचारिक हल्ले सुरु झाले. ब्राह्मण, ब्राह्मण्य, वेद, पुराणे, धर्मग्रंथ यांच्या विश्वसनियतेला तडा देण्यात, यांभोवती संशयाचे कडं उभं करण्यात इंग्रज यशस्वी झाले. इंग्रजांचे आगमन ते प्रस्थान या दोन-अडीच शतकांच्या काळात ब्राह्मणांचा प्रभाव प्रचंड प्रमाणात ओसरला. प्रचंड सामाजिक उलथापालथीचा हा काळ होता. याच पार्श्वभुमीवर भारत स्वतंत्र झाला.
स्वातंत्र्योत्तर काळात सामाजिक घडामोडींना अधिकच वेग आला. धर्माच्या आधारावर फाळणी झाली. घटनाकार भारतरत्न डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांनी उपेक्षित जाती-जमातींना योग्य शिक्षण घेता यावे, त्यांचे जीवनमान ऊंचवावे, या उद्दात्त हेतुने घटनेमधे या घटकांसाठी आरक्षणाची तरतुद केली. पण सत्ताधिशांनी याचा आपल्या सोयीनुसार वापर सुरु केला. स्वतंत्र भारतात जाती-धर्माच्या भिंती तोडुन एकसंध समाज उभा होण्याएवजी जाती-उपजातींच्या भिंती उभ्या होऊ लागल्या. जातीचे राजकारण सुरु झाले. कोण ? कोणत्या जातीचा ? कोणत्या जातीचे किती मतं ? याला जास्त महत्व आले. जातीच्या मतांचे राजकारण सुरु झाले.
या संपुर्ण घटनाक्रमातुन आपल्या लक्षात येईल, ब्राह्मण समाज आज या उपेक्षित परिस्थित का व कसा आला ? घडणार्‍या घटना घडुन गेल्या आहेत, त्यात आता बदल काय करणार ? पण, येणारा भविष्यकाळ आपण निश्चितच बदलु शकतो. आज उपेक्षिताचं जिणं जगत असलेला ब्राह्मण, आपल्या एकजुटीने यावर मात करुन पुन्हा एकदा प्रभावशाली होऊ शकतो. या लोकशाहीप्रधान देशात आपला प्रभाव निर्माण करायचा असेल तर आपण आपल्या कोशातुन बाहेर येण्याची गरज आहे. समाजकारणात, राजकारणात सक्रीय होण्याची गरज आहे. किंबहुना, आज जे अल्प प्रमाणात का असेना पण राजकारणात सक्रीय आहेत, किमान त्यांना ‘’आपला’’ म्हणुन पाठींबा देण्याची गरज आहे. ब्राह्मण नेत्यांची आजची स्थिती बिकट आहे. आपल्याच लोकांचा पाठींबा नाही, त्यामुळे पक्षात इतर नेते आपल्या जातीच्या मतांच्या ताकदीवर जो मुजोरपणा करतात त्याला पायबंद घालता येत नाही. काम करायला कार्यकर्ता मिळत नाही, आपल्याच लोकांचे मतंही मिळत नाही. त्यांना आपल्या समाजासाठी काम करण्याची इच्छा असली तरी ते करु शकत नाहीत ही वास्तविकता आहे, त्यासाठी गरज हे ती आपण त्यांच्या मागे एकसंधपणे ऊभे राहण्याची.मतदानाच्या दिवशी आपण सुट्टी घालवायला कुटुंबियांनासोबत बाहेर जातो. मतदान केंद्राकडे ढुंकुनही बघत नाही. राजकारण हे अत्यंत गलिच्छ, सगळे चोर आहेत, सगळे एकाच माळेचे मणी, कोणाला मत देणार ? हे आपले  आवडते वाक्य असतात. मग चाळीस पंचेचाळीस टक्के मतदान होऊन कोणीतरी निवडुन येतो, तो कोण ? हे पण आपल्याला महिती नसते. मतदानाविषयी इतके उदासिन असुनही आपण भष्टाचार, सरकारी यंत्रणा यावर मात्र भरपुर तोंडसुख घेत असतो. पण मग हे बदलणार कोण ? ही आपली जबाबदारी नाही का ? आपला मताधिकार न वापरता, आपण जे सत्तारुढ पक्ष, सरकारी यंत्रणा यांच्यावर तोंडसुख घेतो, त्याचा अधिकार आपल्याला आहे का ? भ्रष्टाचारानी बरबटलेल्या राजकारणासारख्या क्षेत्रात आपल्यातील काही लोकं त्यापासुन अलिप्त राहुन चांगले काम करत असतील तर त्यांना पाठींबा देणे आपले कर्त्यव्य नाही का ? आज यावर विचार करण्याची नितांत गरज आहे. गेल्या अडीचशे तीनशे वर्षांपासुन ब्राह्मणांना डावलण्याचा सुरु असलेला प्रकार आता थांबवण्याची आवश्यकता आहे. भारताच्या घटनात्मक तरतुदीनुसार जर आपल्याला आपली शक्ती दाखवायची असेल तर आपला मताधिकार वापरलाच पाहीजे. राजकीय पक्षांनी दखल घ्यावी यासाठी मतदानाच्या माध्यमातुन हे सहजपणे दाखवणे शक्य आहे. आपआपल्या मतदारसंघात जर ब्राह्मण उमेदवार असेल तर प्रथम प्राधान्य त्या उमेदवाराला द्यावे. जर ब्राह्मण उमेद्वार नसेल तर ज्या उमेदवाराला ब्राह्मण समाजाविषयी सहानुभुती असेल त्याला मतदान करावे अथवा ज्या पक्षाचे धोरण ब्राह्मण समाजाच्या हिताच्या दृष्टीने आपल्याला योग्य वाटते त्या उमेदवारांना मत द्यावे. पण, एक खबरदारी निश्चीत घ्यायची आहे, ती म्हणजे आपला ‘मताधिकार’ वापरायचाच. आजही ब्राह्मणांवरील वैचारीक हल्ले थांबलेले नाहीत उलट त्याला राजकीय पाठींब्यामुळे धार चढत चालली आहे. दादोजी कोंडदेवांचे पाय कापुन झाले आता समर्थ रामदास स्वामींना लक्ष्य केल्या जात आहे. समर्थांचे नाव शालेय अभ्यासक्रमातुन तर काढण्यात आलेलेच आहे, आता इतिहासातुनही त्यांना हद्द्पार करावे याचा प्रयत्न सुरु आहे. या प्रकारांना वेळीच रोखले पाहीजे, त्यासाठी गरज आहे ती ब्राह्मण अथवा ब्राह्मणांविषयी सहानुभुती असलेला उमेदवार सदनात जाण्याची. ती खबरदारी आपण निश्चितच घेतली पाहीजे अन्यथा पुढील पिढी आपल्याला माफ करणार नाही. ब्राह्मण समाजाचे 100% मतदान व्हावे याची काळजी आपण घेतली पाहीजे. आपण स्वःत, आपले कुटुंब व आपला मित्रपरिवार यांनी आपला 
‘’मताधिकार’’ वापरलाच पाहीजे, याची दक्षता घ्यावी.


                                           
                                           आपला
                                

Saturday, 7 January 2012

ब्रह्म केसरी परिचय पत्र

महोदय / महोदया,

''अखिल भारतीय ब्राह्मण महासंघ'' गेल्या पाच वर्षांपासुन ब्राह्मण संघटन व समाज जागृतीचे कार्य सातत्यानी करीत आहे, हे आपण जाणताच. ब्राह्मण समाजावर होणारे वैचारिक हल्ले असोत वा  युवक वर्गाला भेडसावणारी नोकरीची समस्या असो ''अखिल भारतीय ब्राह्मण महासंघ'' समाजहितासाठी अविरत संघर्ष करीत आहे. नुकतेच न्यु इंग्लिश स्कुल, रमणबाग, पुणे येथे विशाल ''ब्राह्मण महाअधिवेशन'' आयोजित करण्यात आले होते.
समाज जागृती या आपल्या ध्येयाला अनुसरुन अखिल भारतीय ब्राह्मण महासंघ आगामी पुणे व पिंपरी-चिंचवड महानगरपालिका निवडणुकीच्या पार्श्वभुमीवर ''मतदार जागृती अभियान'' हा उपक्रम राबवत आहे. योग्य व सक्षम उमेदवार निवडुन येणे तसेच जास्तीत जास्त ब्राह्मण उमेदवार यावेळेस नगरसेवकपदी निवडुन यावेत यासाठी अ.भा.ब्रा.महासंघ प्रयत्नरत आहे. अ.भा.ब्रा. महासंघाचे मुखपत्र ''ब्रह्म केसरी'' या माध्यमातुन हे अभियान राबविण्यात येणार आहे.
 ''मतदार जागृती अभियान'' या उपक्रमाव्दारे खालील मुद्द्यांकडे समाजबांधवांवे लक्ष वेधणे अपेक्षित आहे.

* विद्यमान नगरसेवकांनी केलेले विकास कामे मतदारांसमोर मांडणे.

* इच्छुक उमेदवारांचा जाहीरनामा मतदारांसमोर ठेवणे.

* समाजात आलेले राजकीय औदासिन्य घालवणे.

* आत्मकेंद्रीतता सोडुन अधिक समाजाभिमुख  होण्याची गरज मतदारांना पटवुन देणे.

* राजकीय क्षेत्रात समाज बांधवांचा सहभाग वाढवणे.

* ''संघटीत मतदानाचे'' महत्व मतदारांना समजावुन सांगणे.

* ''शत-प्रतिशत'' अर्थात 100 % मतदान होईल यासाठी प्रयास करणे.

या उपक्रमाला आपले सहकार्य मिळेल व त्यातुन जास्तीत जास्त मतदारांमधे जागृती निर्माण करता येईल अशी अपेक्षा आहे.

धन्यवाद !

आपला